Bazı gerilim filmleri vardır; daha ilk dakikadan sizi yüksek tempolu olayların içine atmaz ama ağır ağır ilerlerken fark ettirmeden merak duygunuzu ele geçirir. Trendeki Kız tam olarak bu tarz filmlerden biri. Yavaş temposuna rağmen kendini izlettirmeyi başaran, karakterlerin sakladığı sırları birer birer açtıkça izleyiciyi hikâyenin içine daha fazla çeken bir gizem filmi. Özellikle psikolojik gerilim sevenler için sakin başlayan ama sonlara doğru etkisini artıran yapımlardan biri olduğunu söyleyebilirim.
Film, aynı isimli Paula Hawkins romanından sinemaya uyarlanmış. Kitap uyarlaması olmasının etkisi filmde açıkça hissediliyor çünkü hikâye olaydan çok karakterlerin iç dünyasına, hatıralarına, kırılganlıklarına ve çarpık ilişkilerine odaklanıyor. Yani burada sadece “bir cinayet işlendi, katil kim?” hikâyesi izlemiyoruz. Daha çok, hayatı dağılmış bir kadının kendi hafızasına bile güvenemediği karanlık bir yolculuğa tanık oluyoruz.
Filmin merkezinde Rachel Watson var. Rachel, dışarıdan bakıldığında sıradan bir kadın gibi görünebilir ama iç dünyasında büyük bir yıkım taşıyor. Evliliği bitmiş, alkol problemi hayatını ele geçirmiş, geçmişte yaşadığı travmalarla baş etmeye çalışan oldukça kırılgan bir karakter. Her gün işe gidiyormuş gibi evden çıkıp tren yolculukları yapıyor. Fakat bu yolculuklar aslında bir kaçış gibi. Hem kendi hayatından hem de yüzleşmek istemediği gerçeklerden uzaklaşmaya çalışıyor.
Rachel’ın tren yolculukları sırasında yaptığı en dikkat çekici şey ise yol üzerindeki evleri ve orada yaşayan insanları gözlemlemesi. Özellikle bir çift onun ilgisini çeker. Dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen, mutlu ve huzurlu bir hayat yaşadıklarını düşündüğü bu insanları kendi zihninde neredeyse ideal bir hikâyeye dönüştürür. Onlara isimler verir, ilişkilerini hayal eder, kendi kaybettiği mutluluğu onların hayatında varmış gibi görür. Aslında Rachel’ın bu takıntılı gözlemi, onun ne kadar yalnız ve parçalanmış olduğunu gösteren en önemli detaylardan biri.
Fakat bir gün gördüğü şeyler, kafasında kurduğu o mükemmel tablonun tamamen dağılmasına neden olur. Ardından genç bir kadının kaybolması ve olayların cinayet şüphesine dönüşmesiyle Rachel kendini tehlikeli bir gizemin tam ortasında bulur. Sorun şu ki Rachel’ın hafızası güvenilir değildir. Alkol yüzünden bazı anları hatırlayamaz, bazı parçaları karıştırır, bazı gerçekleri ise kendi zihninde bambaşka şekillerde tamamlar. Bu da filmi daha ilginç hâle getiriyor. Çünkü izleyici olarak biz de Rachel gibi neyin gerçek, neyin yanlış hatırlanan bir detay olduğunu anlamaya çalışıyoruz.
Trendeki Kız’ın en başarılı taraflarından biri, izleyiciyi sürekli şüphe içinde bırakması. Film boyunca neredeyse her karakterin sakladığı bir şey varmış gibi hissediyorsunuz. Kimse tamamen masum görünmüyor, kimseye tamamen güvenemiyorsunuz. Bu durum filmin gizem tarafını güçlendiriyor. Her yeni bilgi geldiğinde kafanızdaki tablo biraz daha değişiyor. Başta basit gibi görünen olaylar, karakterlerin geçmişleriyle birleşince daha karanlık ve rahatsız edici bir hâl alıyor.
Emily Blunt, Rachel karakterinde gerçekten güçlü bir performans sergiliyor. Karakterin dağınıklığını, çaresizliğini, öfkesini ve suçluluk duygusunu oldukça inandırıcı bir şekilde yansıtıyor. Rachel bazen izleyiciyi kızdıran, bazen acıma hissi uyandıran, bazen de “acaba o mu yaptı?” dedirten bir karakter. Bu gelgitli hâli taşımak kolay değil ama Emily Blunt filmi sırtlayan isimlerden biri olmayı başarıyor.
Haley Bennett, Rebecca Ferguson, Luke Evans ve Lisa Kudrow gibi isimlerin yer aldığı oyuncu kadrosu da hikâyenin gizemli yapısını destekliyor. Her karakterin ayrı bir yüzü, ayrı bir sırrı ve hikâyeye farklı bir etkisi var. Filmdeki ilişkiler oldukça sorunlu ve bu sorunlu ilişkiler, cinayet gizeminden bağımsız olarak da izleyiciyi rahatsız eden bir atmosfer yaratıyor. Evlilikler, aldatmalar, yalanlar, bastırılmış öfke ve geçmişte yapılan hatalar filmin bütününe yayılmış durumda.
Tate Taylor’ın yönetmenliğinde film daha çok karanlık ve melankolik bir atmosfer üzerine kurulmuş. Renkler, mekânlar ve Rachel’ın tren camından dışarıya bakışı bile karakterin ruh hâlini destekliyor. Sürekli hareket eden tren, aslında Rachel’ın hayatını da simgeliyor gibi. Bir yerlere gidiyor ama hiçbir yere varamıyor. Dışarıdan başkalarının hayatını izliyor ama kendi hayatının kontrolünü kaybetmiş durumda.
Filmin temposu herkes için uygun olmayabilir. Daha hızlı akan, bol aksiyonlu gerilim filmlerini sevenler için ilk bölümler biraz ağır gelebilir. Fakat sabırlı izleyici için Trendeki Kız, yavaş yavaş açılan bir yapıya sahip. Hikâye ilerledikçe karakterlerin gerçek yüzleri ortaya çıkıyor ve film son bölümde izleyiciyi ters köşe yapmayı başarıyor. Özellikle kilit noktalar birleşmeye başladığında, başta önemsiz gibi görünen sahnelerin aslında hikâye için ne kadar önemli olduğunu fark ediyorsunuz.
Bence Trendeki Kız’ı izlenebilir yapan en önemli şey, sadece cinayet gizemine yaslanmaması. Film aynı zamanda hafıza, travma, bağımlılık ve insanın kendi gerçekliğine yabancılaşması üzerine de bir hikâye anlatıyor. Rachel’ın yaşadığı kafa karışıklığı, filmi sıradan bir polisiye olmaktan çıkarıyor. Çünkü burada çözülmesi gereken tek şey cinayet değil; Rachel’ın zihnindeki boşluklar da en az cinayet kadar önemli.
Trendeki Kız, yavaş tempolu ama merak duygusunu canlı tutan, psikolojik gerilim sevenlerin keyif alabileceği bir film. Emily Blunt’ın başarılı performansı, karakterlerin karanlık sırları ve final bölümüne doğru artan gizem hissiyle akılda kalmayı başarıyor. Eğer sakin ilerleyen, karakter odaklı, izlerken sürekli tahmin yürüttüren ve sonunda sizi şaşırtabilecek gizem filmlerini seviyorsanız Trendeki Kız’a kesinlikle şans verebilirsiniz.
Benim için bu film, gürültülü bir gerilimden çok, sessiz sessiz ilerleyip insanın içine şüphe bırakan yapımlardan biri oldu. İzlerken “acaba ne oldu?” sorusunu sürekli sorduruyor ve cevaba yaklaştığınızı düşündüğünüz anda sizi başka bir yöne çekmeyi başarıyor. Bu yüzden gizem ve psikolojik gerilim türünü sevenlere rahatlıkla tavsiye ederim.
