Geçenlerde uzun süredir merak ettiğim bir filmi nihayet izledim: Yardım Çağrısı, orijinal adıyla Send Help. Salona girerken beklentim ortalama bir hayatta kalma filmiydi, ama çıkışta kafamda bambaşka bir his vardı. Çünkü bu işin başında koca bir usta duruyor: Sam Raimi. Evil Dead serisinden, Örümcek Adam üçlemesinden, Beni Cehenneme Sürükle gibi yapımlardan tanıdığımız adam yıllar sonra korku-gerilim sularına geri dönmüş. Ve itiraf edeyim, onu özlemişiz.
Filmin fikri ilk bakışta tanıdık geliyor: uçak düşüyor, iki kişi ıssız bir adada mahsur kalıyor. Bu cümleyi duyunca "yine mi" diyebilirsiniz, ben de öyle dedim. Ama Raimi bu basit kalıbı öyle bir yere çekiyor ki, izlerken sürekli koltukta kıpırdanıyorsunuz. Çünkü adada kalan o iki kişi sıradan değil. Biri yıllardır ezilen, hep ertelenen bir terfinin peşindeki silik kurumsal çalışan Linda. Diğeri ise tam tersi: eski patronun şımarık oğlu, yeni CEO koltuğuna kurulmuş, kendini dünyanın merkezi sanan Bradley. Yani karşımızda bir patron-çalışan hesaplaşması var, ama bu sefer ofiste değil, kumların ortasında, susuz ve aç.
Rachel McAdams'ı Linda rolünde izlemek başlı başına bir keyif. O hep tanıdığımız sıcak, sevimli McAdams burada bambaşka bir yere gidiyor; ezilmişlikten doğan o sessiz öfkeyi yüzünde taşıması harika. Dylan O'Brien ise Bradley'i tam da nefret edeceğiniz kıvamda oynuyor; öyle bir şımarık ki, ona zor anlar yaşatan her sahnede içinizden "oh olsun" geçiyor. İkilinin arasındaki gerilim filmin asıl motoru. Adada geçen her saat, aralarındaki o görünmez güç savaşını biraz daha tırmandırıyor.
İşte Raimi'nin ustalığı tam burada devreye giriyor. Adam hayatta kalma gerilimini alıp içine kara mizah katıyor, sonra da o mizahın altından soğuk soğuk bir korku sızdırıyor. Bir sahnede gülüyorsunuz, hemen ardından midenize bir taş oturuyor. Bu ton dengesini tutturmak çok zordur, çoğu film burada çuvallar; Raimi ise resmen oynuyor. Görüntü yönetiminde de o tanıdık Raimi enerjisi var: ani kamera hareketleri, tedirgin eden açılar, doğanın güzelliğini bir anda tehdide çeviren o ürkütücü atmosfer.
Filmin beni asıl avucunun içine alan tarafı şu: başta net bir hayatta kalma hikayesi gibi ilerlerken, yavaş yavaş bambaşka bir şeye dönüşüyor. Açlık, susuzluk ve çaresizlik arttıkça o patron-çalışan dengesi tersine dönmeye başlıyor. Adada para, unvan, koltuk hiçbir işe yaramıyor; geriye sadece iki insan ve hayatta kalma içgüdüsü kalıyor. Senaryo, modern iş dünyasının o sahte hiyerarşisini alıp kumsalda paramparça ediyor. Bunu izlemek hem rahatsız edici hem de tuhaf biçimde tatmin edici.
Dennis Haysbert gibi tanıdık bir yüzü görmek hoşuma gitti, ayrıca Raimi kızı Emma Raimi'yi de kadroya almış. Film 40 milyon dolarlık bütçesine karşılık 94 milyon dolar hasılat yapmış, eleştirmenlerden de olumlu not almış; IMDb puanı 7.2 civarında geziniyor. Bence hak ediyor, çünkü ortada hem seyirciyi koltuğa yapıştıran hem de altında bir şey söyleyen bir film var.
Eğer hayatta kalma gerilimlerini seviyorsanız, üstüne biraz kara mizah ve Sam Raimi imzası eklenmesinden hoşlanıyorsanız bu filme bir şans verin. İçinde hem tırnaklarınızı yiyeceğiniz anlar, hem güleceğiniz sahneler, hem de işten çıkarken bir süre düşündürecek bir alt metin var. Ben memnun ayrıldım; uzun zamandır "şu Raimi yine eski usul bir film çekse" diyenlerdendim, sonunda dileğim gerçek oldu. Issız bir ada, iki kötü talihli insan ve bir ustanın elinden çıkmış tüyler ürperten bir oyun. İzleyin, pişman olmazsınız.
